Hoofdstuk 1 - Simalia

Als je Sims Studentenleven hebt, dan heb je vast wel eens op de radio daar naar de Studievitaminen geluisterd. Eén van de hits die je dan hoort, is het nummer Sway van de Perishers. Of in het spel wordt het ook wel Fanfaronnade genoemd. Misschien vraag je je wel eens af waar dit lied over gaat. Simlish kunnen we niet verstaan. Er is wel een Engelstalige versie van het liedje, maar dat is geen letterlijke vertaling. Waar zingt die zanger zo smachtend over? Welnu, dat is een heel verhaal. Het is een droevig verhaal en misschien is het wel goed om het hier te vertellen. Opdat de herinnering levend blijft...

Het verhaal begint een tiental jaren geleden, in een ver en warm land dat Simalia heet.

Hier zie je de familie Wali. Moeder Sora, Vader Ardan en dochter Ana.

Ana helpt haar moeder al heel goed in het huishouden en in de moestuin.

Haar vader ziet ze niet zoveel en als hij er is, is hij moe van zijn werk.

Maar soms leest hij haar verhaaltjes voor. Dat kan hij goed, met leuke stemmetjes.

Ana heeft een goed leven. Ze gaat naar school, ze krijgt iedere dag genoeg te eten, ze heeft altijd schone en hele kleren, wat wil een kind nog meer? Een Playstation? Daar heeft Ana nog nooit van gehoord.
Maar op een dag wordt alles anders. Het begint nog wel zo leuk. Haar opa komt hen bezoeken. Ana is dol op haar opa. Ze omhelst hem hartelijk.

Maar opa is niet zo vrolijk als anders. Hij praat met mama en papa. Ze praten hard. Iedereen kijkt ernstig. En ze ziet zelfs dat mama huilt. Ze zetten de radio aan en luisteren. En dan praten ze weer. Ana doet net of ze speelt, maar ze zit stiekem te luisteren. Ze begrijpt er alleen niet zoveel van.

Dan gaat mama eten klaarmaken en ze stopt het in een tas. Ze stopt er ook kleren bij en nog wat spullen. Papa komt naar Ana toe. "Ana, luister eens goed. Jij gaat met mama naar Tante Zoa in de bergen. Het is heel ver lopen, maar je moet flink zijn. Papa en opa komen later." Papa omhelst haar stevig.

Ana ziet dat hij tranen in zijn ogen heeft. "Flink zijn, Ana!" zegt hij nog een keer. Dan omhelst hij mama.

Ook van opa nemen ze afscheid. En dan gaan ze op weg. Ze zijn nog maar net het bergpad opgeklommen als ze beneden een auto zien aankomen. Een groene auto, van het leger. Er stappen twee soldaten uit. Ze willen Ardan meenemen.

Opa komt er ook bij.
Ana en haar moeder gluren tussen de bomen door en zien het allemaal gebeuren.

Er klinken twee harde knallen. Opa valt op de grond. En papa ook.

Mama drukt Ana stevig tegen zich aan. Ze houdt haar hand voor Ana's ogen. Maar Ana heeft het wel gezien. Dan zegt mama: "Rennen, Ana, rennen, zo hard je kan!"

Voorwoord

Dit verhaaltje heb ik meer dan tien jaar geleden geschreven, spelend met De Sims 2. Ik heb het ooit op de website van EA Games gepubliceerd, als Moondreams en daar vonden veel mensen het leuk om te lezen. Ik heb de backup altijd bewaard.

Ja, ik weet het, de plaatjes zijn wat knullig en het verhaaltje rammelt misschien een beetje, maar het is me toch te dierbaar om het zomaar weg te gooien.

Het verhaaltje is deels gebaseerd op wat een Joegoslavische vrouw mij vertelde over haar leven als vluchteling, sommige delen zijn gebaseerd op verhalen van een vriendin die in het onderwijs werkt en veel te maken had met kinderen van asielzoekers. Sommige dingen heb ik ooit in de krant gelezen. En sommige delen heb ik gewoon verzonnen.